słowa: Krzysztof Mika
melodia: –
Czy pisać wiersze nie jest sztuką?
Lecz cóż nazwać poezji kostiumem
Ja wierszem nazywam to co zawiera myśl głęboką
I wprawia człowieka w zadumę
"Chodzi o to by język..." - mówi poeta
Dalej cytować nie muszę
I ja tak myślę
Pisać to znaczy prześwietlić duszę
Lecz każda dusza inna
I myśli inne u każdego
I cóż poezja moja winna
Że każdy zrozumie z niej coś innego
...
Lecz jeśli znajdę ludzi garstkę
Która czytając te rymy odczuje
To samo! Com ja czuł pisząc
To chyba ze szczęścia zwariuję
Bo pewny będę że wśród ludzi mroku
Jest na tym świecie kilku
Co niezależnie od dnia i roku
Czują to samo co ja
Oh jakie szczęście by było
By było ich jak najwięcej
Całe masy, braterstwo, rodzina
I nazwał bym ich HARCERSTWEM
"Płonie ognisko i szumią knieje..."
1981 r.
Komentarz historyczny:
Wiersz napisany po wprowadzeniu stanu wojennego. Był często recytowany na kominkach i wieczornicach pod melodię „Płonie Ognisko” liczba fraz idealnie pasuje do tej harcerskiej pieśni. Gdy kończyła się deklamacja zaczynano śpiewać pieśń.
